یک پاسخ to “صدها هزار کاربر اینترنتی، بیننده شعر منسوب به امام سجاد (ع)”

1. یزدی Says:
   خرداد ۸م, ۱۳۸۸ at ۱:۵۱ ق.ظ

   لَیْسَ الغَریبُ غَریبَ الشَّأمِ والیَمَنِ *إِنَّ الغَریبَ غَریبُ اللَّحدِ والکَفَنِ
   غریب آن نیست که در شام و یمن است، بلکه غریب واقعی آن است که در سنگ لحد و کفن قرارگرفته است
   إِنَّ الغَریِبَ لَهُ حَقٌّ لِغُرْبَتـِهِ * على الْمُقیمینَ فی الأَوطــانِ والسَّکَنِ
   چنین غریبی برای غربت و دوری خود، بر گردن کسانی که در سرزمین و خانه‌شان باقی مانده‌اند، حق دارد
   سَفَری بَعیدٌ وَزادی لَنْ یُبَلِّغَنـی * وَقُوَّتی ضَعُفَتْ والمـوتُ یَطلُبُنـی
   سفر مرگم دور و دراز است و توشه¬ی من کافی نیست، نیرو و قوّتم کم شده، در حالی که مرگ مرا می¬طلبد
   وَلی بَقایــا ذُنوبٍ لَسْتُ أَعْلَمُها * الله یَعْلَمُهــا فی السِّرِ والعَلَنِ
   دچار گناهانی هستم که آگاه به آن¬ها نیستم؛ ولی خداوند تمامی گناهان نهان و آشکارای مرا می¬داند
   مـَا أَحْلَمَ اللهَ عَنی حَیْثُ أَمْهَلَنی * وقَدْ تَمـادَیْتُ فی ذَنْبی ویَسْتُرُنِی
   چه¬قدر خداوند بردبار بود، آن زمانی که دائماً گناه کردم وآب¬رویم نریخت
   تَمُرُّ سـاعـاتُ أَیّـَامی بِلا نَدَمٍ * ولا بُکاءٍ وَلاخَـوْفٍ ولا حـَزَنِ
   ساعات زندگیم بدون هیچ¬گونه پشیمانی، گریه، ترس و یا اندوهی سپری می¬شود
   أَنَـا الَّذِی أُغْلِقُ الأَبْوابَ مُجْتَهِداً * عَلى المعاصِی وَعَیْنُ اللهِ تَنْظُرُنـی
   منم که به واسطه¬ی تلاش بر انجام گناهان، درهای رحمت و خیر را بر خود می¬بندم و این در حالی است که خداوند نظاره¬گر است
   یَـا زَلَّةً کُتِبَتْ فی غَفْلَةٍ ذَهَبَتْ * یَـا حَسْرَةً بَقِیَتْ فی القَلبِ تُحْرِقُنی
   چه لغزش¬هایی که به دلیل غفلت¬زدگی من در نامه¬ی اعمالم نگاشته¬شد و چه حسرت¬های سوزانی که در دلم به¬جای¬ماند
   دَعْنی أَنُوحُ عَلى نَفْسی وَأَنْدِبُـهـا * وَأَقْطَعُ الدَّهْرَ بِالتَّذْکِیـرِ وَالحَزَنِ
   اجازتم دهید که بر خود بنالم و گریه¬کنم و بقیّه¬ی زِند¬گی را با یاد خدابودن و اندوه بر اعمالم بگذرانم
   کَأَنَّنی بَینَ تلک الأَهلِ مُنطَرِحــَاً * عَلى الفِراشِ وَأَیْدیهِمْ تُقَلِّبُنــی
   تو گویی که من در یبن خانواده بر بستر مرگ افتاده¬ام و دست¬های ایشان است که مرا حرکت می¬دهد
   وَقد أَتَوْا بِطَبیبٍ کَـیْ یُعالِجَنـی * وَلَمْ أَرَ الطِّبَّ هـذا الیـومَ یَنْفَعُنی
   طبیبی را برای مداوایم آورده¬اند و حال آن که علم پزشکی برای مرگ جوابی ندارد
   واشَتد نَزْعِی وَصَار المَوتُ یَجْذِبُـها * مِن کُلِّ عِرْقٍ بِلا رِفقٍ ولا هَوَنِ
   جان¬کندنم سخت شده و مرگ آن را از هر رگ بدن بدون هیچ ملاحظه¬ای می¬ستاند
   واستَخْرَجَ الرُّوحَ مِنی فی تَغَرْغُرِها * وصـَارَ رِیقی مَریراً حِینَ غَرْغَرَنی
   و روحم را با همه¬ی فریب¬خوردگی و غفلتش از بدن جدا¬ می¬سازد و آب دهانم (جانم) را ـ چون خروج دوایی تلخ از دهان ـ از کالبدم برون¬ می¬کند
   وَغَمَّضُونی وَراحَ الکُلُّ وانْصَرَفوا * بَعْدَ الإِیاسِ وَجَدُّوا فی شِرَا الکَفَنِ
   آن¬گاه چشمانم را می¬بندند و همه¬گی بعد یأس از حیاتم ترکم می¬کنند و برایم کفن فراهم می¬آورند
   وَقـامَ مَنْ کانَ حِبَّ النّاسِ فی عَجَلٍ * نَحْوَ المُغَسِّلِ یَأْتینـی یُغَسِّلُنــی
   هم¬آنانی که دوستان من بودند، با عجله برای تدارک مراسم غسل¬دادنم به سوی مرده¬شوی¬خانه می¬شتابند
   وَقــالَ یـا قَوْمِ نَبْغِی غاسِلاً حَذِقاً * حُراً أَرِیباً لَبِیبـاً عَارِفـاً فَطِنِ
   ندا می¬دهند که احتیاج به غسل¬دهنده¬ای دانا و توانا داریم
   فَجــاءَنی رَجُلٌ مِنْهُمْ فَجَرَّدَنی * مِنَ الثِّیــابِ وَأَعْرَانی وأَفْرَدَنی
   از بین مردمان (مرده‌شویان)، فردی قدم پیش می¬نهد، جامه¬هایم را به¬در¬آورده، عریانم می¬سازد
   وَأَوْدَعونی عَلى الأَلْواحِ مُنْطَرِحـاً * وَصـَارَ فَوْقی خَرِیرُ الماءِ یَنْظِفُنی
   به روی سنگ غسّال¬خانه¬اَم گذارده، ظرف آب را رویم می‌برد تا مرا بشوید
   وَأَسْکَبَ الماءَ مِنْ فَوقی وَغَسَّلَنی * غُسْلاً ثَلاثاً وَنَادَى القَوْمَ بِالکَفَنِ
   آب را از بالا بر من می‌ریزد، سه مرتبه غسلم می¬دهد و آن¬گاه کفنم را می¬طلبد
   وَأَلْبَسُونی ثِیابـاً لا کِمامَ لهـا * وَصارَ زَادی حَنُوطِی حیـنَ حَنَّطَنی
   جامه¬ای بی¬آستین به من می¬پوشانند. تنها توشه¬ی من در این لباس جدید، حنوط است
   وأَخْرَجونی مِنَ الدُّنیـا فَوا أَسَفاً * عَلى رَحِیـلٍ بِلا زادٍ یُبَلِّغُنـی
   مرا از دنیایم خارج می¬کنند! وای بر من و سفری که بی¬بار و بُنه¬ام!
   وَحَمَّلونی على الأْکتـافِ أَربَعَةٌ * مِنَ الرِّجـالِ وَخَلْفِی مَنْ یُشَیِّعُنی
   بر روی شانه¬ها حرکتم می¬دهند و در پس ایشان جماعت مشایعت¬کننده¬ی من در حرکتند
   وَقَدَّمونی إِلى المحرابِ وانصَرَفوا * خَلْفَ الإِمـَامِ فَصَلَّى ثـمّ وَدَّعَنی
   مرا در محراب نماز می¬گذارند و همه در پس پیش¬نمازی که بر من نمازمی¬گزارد، می¬ایستند، او نماز میّتم را می¬خواند و بعد آن با من وداع می¬کنند
   صَلَّوْا عَلَیَّ صَلاةً لا رُکوعَ لهـا * ولا سُجـودَ لَعَلَّ اللـهَ یَرْحَمُنی
   پس از آن نماز میّت را ـ که رکوع و سجودی ندارد ـ به¬جای¬می¬آورند؛ باشد که خدای بیامرزدم!
   وَأَنْزَلونی إلـى قَبری على مَهَلٍ * وَقَدَّمُوا واحِداً مِنهـم یُلَحِّدُنـی
   سپس مرا به‌آرامی به قبرم سرازیر می¬کنند. یکی از عزیزانم پیش¬قدم می¬شود تا لحد را بچیند
   وَکَشَّفَ الثّوْبَ عَن وَجْهی لِیَنْظُرَنی * وَأَسْکَبَ الدَّمْعَ مِنْ عَیْنیهِ أَغْرَقَنی
   بند کفن می‌گشاید و کفن از چهره‌ام کنار می‌زند تا نگاهم کند، و آن¬گاه سیل اشکش بر روی من می‌ریزد
   فَقامَ مُحتَرِمــاً بِالعَزمِ مُشْتَمِلاً * وَصَفَّفَ اللَّبِنَ مِنْ فَوْقِی وفـارَقَنی
   با احترام و جدّیت گل و سنگ قبرم را می¬چیند و از قبر بیرون¬آمده، مرا تنها می‌گذارد
   وقَالَ هُلُّوا علیه التُّرْبَ واغْتَنِموا * حُسْنَ الثَّوابِ مِنَ الرَّحمنِ ذِی المِنَنِ
   و می‌گوید: ای مردم! بر او خاک بریزید و با این کار خود ثواب و پاداشی از خداوند بخشاینده بستانید
   فی ظُلْمَةِ القبرِ لا أُمٌّ هنــاک ولا * أَبٌ شَفـیقٌ ولا أَخٌ یُؤَنِّسُنــی
   و حال منم در تاریکی قبر که نه مادری آنجا است و نه پدر مهربانی و نه برادری که مونسم شود
   فَرِیدٌ وَحِیدُ القبرِ، یــا أَسَفـاً * عَلى الفِراقِ بِلا عَمَلٍ یُزَوِّدُنـی
   پس من می¬مانم و قبر. صد افسوس بر من از فراق و دوری دار دنیا، در حالی که توشه¬ی لازم و عمل صالح ندارم
   وَهالَنی صُورَةً فی العینِ إِذْ نَظَرَتْ * مِنْ هَوْلِ مَطْلَعِ ما قَدْ کان أَدهَشَنی
   و چشمانم ترسان می¬شوند؛ آن هنگام که دیده بر برزخ گشایم و زمان”هول مطّلع”من فرارسد ـ همانی که از پیش از آن می¬ترسیدم ـ
   مِنْ مُنکَرٍ ونکیرٍ مـا أَقولُ لهم * قَدْ هــَالَنی أَمْرُهُمْ جِداً فَأَفْزَعَنی
   نکیر و منکر بر من وارد می¬شوند، به ایشان چه گویم؟ که چه میزان از کارشان ترسانم؟
   وَأَقْعَدونی وَجَدُّوا فی سُؤالِهـِمُ * مَـالِی سِوَاکَ إِلهـی مَنْ یُخَلِّصُنِی
   پس برای پرس¬وجو مرا نشاندند و غرق سؤالم کردند در این هنگام خدای من! که غیر تو توانایی رهاندن مرا دارد؟
   فَامْنُنْ عَلَیَّ بِعَفْوٍ مِنک یــا أَمَلی * فَإِنَّنی مُوثَقٌ بِالذَّنْبِ مُرْتَهــَنِ
   ای آرزوی من! با بخششت بر من منّت¬گذار؛ چرا که من برای نجات از گناهانم احتیاج به پادرمیانی تو دارم
   تَقاسمَ الأهْلُ مالی بعدما انْصَرَفُوا * وَصَارَ وِزْرِی عَلى ظَهْرِی فَأَثْقَلَنی
   و آن¬گاه؛ خانواده¬ام زند¬گی و دارائیم را بین خود تقسیم می¬کنند؛ حال آن¬که وزر و وبال آن اموال بر دوش من سنگینی می¬کند
   واستَبْدَلَتْ زَوجَتی بَعْلاً لهـا بَدَلی * وَحَکَّمَتْهُ فِی الأَمْوَالِ والسَّکَـنِ
   همسرم شوهر دیگری می¬گزیند و او را در خانه و اموال من وارد می¬کند
   وَصَیَّرَتْ وَلَدی عَبْداً لِیَخْدُمَهــا * وَصَارَ مَـالی لهم حـِلاً بِلا ثَمَنِ
   فرزندانم هم¬چون غلامان همسرم درمی¬آیند و ارث باقی¬مانده¬ برایشان گوارا و بدون زحمت است
   فَلا تَغُرَّنَّکَ الدُّنْیــا وَزِینَتُها * وانْظُرْ إلى فِعْلِهــا فی الأَهْلِ والوَطَنِ
   پس دنیا و زر و زیور آن تو را مفریبد؛ بلکه به بی¬وفایی آن نسبت به خاندان و اموالت نگاه¬کن
   وانْظُرْ إِلى مَنْ حَوَى الدُّنْیا بِأَجْمَعِها * هَلْ رَاحَ مِنْها بِغَیْرِ الحَنْطِ والکَفَنِ
   و نیز به کسی که با سعی تمام مال¬اندوزی دنیا می¬کند و بر آن چیره¬می¬شود بنگر؛ آیا به غیر از حنوط و کفن از آن برون¬می-شود؟
   خُذِ القَنـَاعَةَ مِنْ دُنْیَاک وارْضَ بِها * لَوْ لم یَکُنْ لَکَ إِلا رَاحَةُ البَدَنِ
   در دنیا قانع باش و بدان راضی¬باش؛ ولو این که بهره¬ی تو از دنیا فقط سلامتی بدنت باشد
   یَـا زَارِعَ الخَیْرِ تحصُدْ بَعْدَهُ ثَمَراً * یَا زَارِعَ الشَّرِّ مَوْقُوفٌ عَلَى الوَهَنِ
   ای آن¬که کار خوب می¬کاری، مطمئنّاً پس از مدّتی ثمره¬ی آن را دروخواهی¬کرد و ای انجام¬دهنده¬ی اعمال زشت، جز بر پستی و بدی نتیجه¬ای نخواهی¬داشت
   یـَا نَفْسُ کُفِّی عَنِ العِصْیانِ واکْتَسِبِی * فِعْلاً جمیلاً لَعَلَّ اللهَ یَرحَمُنی
   ای نفس سرکش آدمی! از نافرمانی خدای بپرهیز و برای آن¬که مورد رحمت الاهی قرارگیرم، کار ثواب و نیکو انجام¬ده
   یَا نَفْسُ وَیْحَکِ تُوبی واعمَلِی حَسَناً * عَسى تُجازَیْنَ بَعْدَ الموتِ بِالحَسَنِ
   ای نفس! وای بر تو! توبه¬کن و عمل نیکو به¬جای¬آور، شاید که بعدِ مرگ پاداش نیکو داده¬شوی
   ثمَّ الصلاةُ على الْمُختـارِ سَیِّدِنـا * مَا وَصَّـا البَرْقَ فی شَّامٍ وفی یَمَنِ
   و سلام و درود خدا بر مولایمان پیامبر برگزیده¬اش تا زمانی که سرزمین¬های شام و یمن موجودند
   والحمدُ لله مُمْسِینَـا وَمُصْبِحِنَا * بِالخَیْرِ والعَفْوْ والإِحْســانِ وَالمِنَنِ
   و سپاس و شکر خدایی را که هر صبح و شام، خوبی و بخشش و نیکی و نعمت برایمان فرومی¬فرستد.

ارسال پاسخ